:: Aktualności ::

2020-08-28 - Dostępne szczenięta !!! CHIHUAHUA !!!

2009-09-04 - Zmiana szaty graficznej strony

2009-03-20 - Start mojej strony o pieskach

Chihuahua (Chihuahueńo)

Wzorzec FCI

Standard FCI Nr 218

CHIHUAHUA

POCHODZENIE : Meksyk.

UŻYKOWANIE : Pies do towarzystwa.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 24.03.2004.

KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 9 Psy ozdobne i do towarzystwa. Sekcja 6 Chihuahueńo. Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Chihuahua jest uznawany za najmniejszą rasę świata a nosi nazwę największego stanu Republiki Meksyku (Chihuahua). Przypuszcza się, że psy te żyły w stanie dzikim i w okresie cywilizacji Tolteków zostały schwytane i oswojone przez tubylców. Podobizny ozdobnego psa zwanego « Techichi », który żył w mieście Tula były używane jako ozdoby obiektów architektonicznych w mieście. Posągi te przedstawiają psy bardzo podobne do współczesnego Chihuahua.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies tej rasy ma zwarty korpus. Niezwykle ważny jest fakt, że jego czaszka jest wysklepiona w kształcie jabłka i że nosi on swój umiarkowanie długi ogon bardzo wysoko, bądź to zagięty, bądź też w kształcie półkola z końcową częścią ogona skierowaną w stronę lędźwi.

ISTOTNE PROPORCJE: długość ciała nieznacznie większa niż wysokość w kłębie. Pożądany jest jednak prawie kwadratowy tułów, szczególnie u samców. U suk, ze względu na funkcje rozrodcze, dopuszczalny jest nieco dłuższy tułów.

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT: żywy, czujny, ruchliwy i bardzo odważny.

GŁOWA

OKOLICA MÓZGOCZASZKI:

Czaszka: wyraźnie zaokrąglona głowa w kształcie jabłka (cecha charakterystyczna rasy) raczej bez ciemiączka, choć małe ciemiączko jest dozwolone.

Stop: wyraźnie zaznaczony, głęboki i szeroki, z wypukłym czołem ponad nasadą kufy.

OKOLICA TWARZOCZASZKI:

Nos: dopuszczalny każdy kolor. Umiarkowanie krótki, zadarty nieznacznie do góry.

Kufa: krótka, z profilu prosta, szeroka u nasady, zwężająca się w kierunku koniuszka.

Wargi: suche, ściśle przylegające.

Policzki: nieznacznie rozwinięte, bardzo suche.

Zgryz/Uzębienie: zgryz nożycowy lub cęgowy. Tylozgryz, przodozgryz, jak również wszystkie inne wadliwe typy zgryzu muszą być surowo oceniane.

Oczy: duże, okrągławe w kształcie, bardzo wyraziste, nie wyłupiaste, bardzo ciemne. Oczy jaśniejsze są dopuszczalne, ale niepożądane.

Uszy: duże, stojące, rozwarte, szerokie u nasady, zwężają się stopniowo ku zaokrąglonym nieco końcom. W spoczynku nachylone na bok pod kątem 45°.

SZYJA: górna linia nieco łukowata.

Długość: średniej długości

Kształt: grubsza u psów niż u suk.

Skóra: bez łałoku. U odmiany długowłosej obecność dłuższego włosa tworzącego kryzę jest nadzwyczaj pożądana.

TUŁÓW: zwarty i mocnej budowy.

Linia grzbietu: prosta.

Kłąb: tylko lekko zaznaczony.

Grzbiet: krótki i mocny.

Lędźwie: mocno umięśnione.

Zad: szeroki i mocny; prawie płaski lub nieznacznie opadający.

Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, żebra mocno wysklepione. Widziana z przodu pojemna lecz nieprzesadnie. Widziana z boku sięga do łokci. Nie beczkowata.

Linia dolna: utworzona przez wyraźnie podciągnięty brzuch. Brzuch bez talii dopuszczalny, lecz niepożądany.

OGON: osadzony wysoko, płaski w wyglądzie, umiarkowanej długości; szeroki u nasady, zwężający się stopniowo w kierunku koniuszka. Sposób noszenia ogona jest ważną cechą charakterystyczną rasy: w ruchu jest noszony wysoko, nieco zagięty, bądź w postaci półkola, z końcówką skierowaną ku lędźwiom, co przydaje tułowiowi równowagę. Nigdy nie powinien być noszony między tylnymi nogami, ani zakręcony poniżej linii grzbietu. Szata na ogonie zależy od odmiany i powinna być sharmonizowana z szatą na tułowiu. U odmiany długowłosej szata na ogonie tworzy pióro. W spoczynku ogon jest opuszczony i tworzy niewielkie, haczykowate zagięcie.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE: proste i dobrej długości; widziane z przodu tworzą linię prostą z łokciami. Widziane z boku są prostopadłe do podłoża.

Barki: smukłe i umiarkowanie umięśnione. Dobre kątowanie między łopatką, a kością ramienną.

Łokcie: mocne i przylegające ściśle do tułowia, co zapewnia swobodny ruch.

Nadgarstki: nieznacznie ugięte, mocne i giętkie.

KOŃCZYNY TYLNE: dobrze umięśnione z długimi kośćmi, prostopadłe do podłoża i równoległe w stosunku do siebie, z dobrym kątowaniem w stawach biodrowych, kolanowych i skokowych, w harmonii z kątowaniem kończyn przednich.

Stawy skokowe: ścięgna Achillesa krótkie i dobrze wykształcone; widziane z tyłu są dość szeroko rozstawione i prostopadłe do podłoża.

ŁAPY : bardzo małe i owalne, z palcami rozstawionymi lecz nie płaskimi ( ani zajęcza, ani kocia łapa) . Pazury szczególnie mocno łukowate i umiarkowanie długie. Opuszki dobrze wykształcone i bardzo elastyczne. Palce dodatkowe muszą być usunięte, z wyjątkiem krajów, gdzie taki zabieg jest zabroniony prawem.

RUCH / CHODY : kroki są długie, sprężyste, energiczne i żwawe z długim wykrokiem i mocną akcją tyłu. Oglądane z tyłu, kończyny tylne powinny być prowadzone prawie równolegle w stosunku do siebie, tak, żeby ślady stóp pokrywały się ściśle ze śladami łap przednich. Wraz z przyśpieszonym tempem ruchu kończyny wykazują tendencję do zbieżności w kierunku środka ciężkości (ruch jednośladowy). Ruch pozostaje swobodny i sprężysty bez widocznego wysiłku, z głową uniesioną do góry i prostym grzbietem.

SKÓRA : gładka i elastyczna na całym ciele.

SZATA

OWŁOSIENIE : w rasie tej są dwie odmiany szaty.

• krótkowłosa : szata jest krótka, przyległa na całym ciele. Jeśli jest podszycie, włos jest nieco dłuższy; rzadsza szata w okolicy gardła i podbrzusza jest dopuszczalna; nieco dłuższy włos na szyi i ogonie, krótki na pysku i uszach. Szata jest błyszcząca, a jej struktura miękka. Psy bezwłose nie są tolerowane.

• długowłosa : szata powinna być delikatna i jedwabista, prosta lub lekko falista. Podszycie pożądane niezbyt gęste. Szata jest dłuższa, tworzy pióra na uszach, szyi, tylnych partiach kończyn przednich itylnych, na łapach i ogonie. Psy z przesadnie długą i przesadnie obfitą szatą nie są akceptowane.

KOLOR : wszystkie kolory, we wszystkich możliwych odcieniach i kombinacjach są dopuszczalne.

WAGA : w tej rasie brana jest pod uwagę tylko waga, nie wzrost.

Idealna waga : między 1.5 a 3 kg.

Jednak psy między 500 gr a 1,5 kg są akceptowane. Okazy ważące ponad 3 kg powinny być dyskwalifikowane.

WADY: wszelkie odstępstwa od powyższych cech powinny być uznane za wady, których ocena powinna pozostawać w ścisłej proporcji do ich stopnia.

• Brakujące zęby. Podwójne zęby (przetrwałe zęby mleczne)

• Deformacje żuchwy lub szczęki

• Wąskie, spiczaste uszy

• Krótka szyja

• Długi tułów

• Karpiowaty lub łękowaty grzbiet (lordoza lub kifoza)

• Stromy zad

• Wąska klatka piersiowa, płaskie, słabo wysklepione żebra

• Ogon: nieprawidłowo osadzony, krótki lub zakręcony

• Krótkie kończyny

• Odstające łokcie

• Zbyt wąskie ustawienie kończyn tylnych

POWAŻNE WADY:

• Wąska czaszka

• Małe oczy, oczy głęboko osadzone lub wyłupiaste

• Długa kufa

• Tyłozgryz lub przodozgryz

• Zwichnięcie rzepki

WADY ELIMINUJĄCE:

• Psy agresywne lub przesadnie lękliwe

• Psy w typie lekkim (typ „jelenia”, o nietypowej i krańcowo wysublimowanej budowie: delikatna głowa, długa szyja, wysmukłe ciało, długie kończyny)

• Psy z dużym ciemiączkiem

• Uszy wiszące, małe

• Ekstremalnie wydłużone ciało

• Brak ogona.

• U odmiany długowłosej: psy z przesadnie długą i przesadnie obfitą szatą

• U odmiany krótkowłosej: miejsca bez sierści (łysiny)

• Waga ponad 3 kg Każdy pies wykazujący oczywiste wady fizyczne lub zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

UWAGA: samce powinny mieć dwa normalnie wyglądające jądra, całkowicie opuszczone do worka mosznowego Powyższa poprawiona wersja wzorca obowiązuje od września 2004 roku.

Źródło wzorca: Związek Kynologiczny w Polsce

© 2009 Hodowla z Michelina      
Zamknij Zamknij